Potwierdzenie WDT: dowód dostarczenia samochodu do innego kraju UE

WDT, czyli wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, jest w Polsce opodatkowana stawką 0 %, ale tylko pod warunkami z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. Sprzedawca musi mieć nabywcę z ważnym numerem VAT UE, który podał mu nabywca. Przed upływem terminu na złożenie deklaracji musi też mieć w dokumentacji dowody, że towary wywieziono z Polski i dostarczono nabywcy w innym państwie członkowskim. Trzeci warunek to rejestracja jako podatnik VAT UE przy składaniu deklaracji.

Dla komisu, który sprzedaje auto firmie z Niemiec, Czech czy Litwy, najtrudniejszy bywa drugi punkt, bo auto często jedzie z kierowcą kupującego, a nie z przewoźnikiem. Potwierdzenie odbioru podpisane przez nabywcę jest wtedy kluczowym dokumentem w teczce transakcji. To rozwiązanie nie dotyczy tylko aut: narzędzie ma też tryb „Inne towary”.

Jeśli dowodów zabraknie, skutek jest finansowy: dostawę trzeba wykazać ze stawką krajową.

Polska ustawa ma własną listę dowodów (art. 42 ust. 3-5 i 11), a obok niej obowiązuje unijne domniemanie z art. 45a. W praktyce teczka WDT składa się z kilku elementów:

• Dokumenty przewozowe od przewoźnika, z których jednoznacznie wynika dostarczenie na miejsce, oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (ust. 3).
• Przy wywozie własnym środkiem transportu (sprzedawcy albo nabywcy): dokument ze stronami, adresem przeznaczenia, opisem towaru i ilością, potwierdzeniem przyjęcia towaru przez nabywcę w innym państwie oraz rodzajem i numerem rejestracyjnym pojazdu (ust. 4). To najbliższy odpowiednik naszego potwierdzenia.
• Dodatkowe dowody (ust. 11), gdy dokumenty nie potwierdzają dostawy jednoznacznie: korespondencja z nabywcą i jego zamówienie, polisa lub koszty frachtu, potwierdzenie zapłaty, dowód przyjęcia towaru za granicą.
• Dwa spójne dokumenty od niezależnych stron (art. 45a rozporządzenia 282/2011), na przykład CMR lub faktura przewoźnika, polisa ubezpieczeniowa przewozu albo bankowe potwierdzenie zapłaty za transport.

Gdy kupujący odjeżdża autem własnym, dokumentów od niezależnego przewoźnika zwykle nie ma, dlatego tak ważne jest samo potwierdzenie oraz dodatkowe dowody z ust. 11. Nie opieraj się na jednym dokumencie. W razie wątpliwości warto zapytać doradcę podatkowego.

Faktura WDT zawiera numer VAT UE nabywcy, stawkę 0 % i wartość netto (art. 106e ust. 1 pkt 5, 12 i 13). Dyrektywa VAT wymaga też numeru nabywcy, pod którym otrzymał towar. Ustawa nie narzuca brzmienia adnotacji. Na rynku przyjęło się zapisywać „Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT), art. 42 ustawy o VAT”, a narzędzie podpowiada takie oznaczenie obok pola dotarcia. Dla nowego środka transportu na fakturze podaje się też datę pierwszego użycia i przebieg (pkt 22).

Oba numery VAT, sprzedawcy i nabywcy, powinny widnieć na fakturze. Numer nabywcy zapisuje się z kodem kraju, na przykład DE123456789, co narzędzie sprawdza przy wpisywaniu.